Spook konijn

oktober 11, 2008 § 6 reacties

Zowel dinsdag als woensdag gingen we uitwaaien… Even alles proberen vergeten… Vooral woensdag is Valéas er met glans in geslaagd me te doen vergeten dat ik triestig was. Toen we al meer dan een uur in het bos aan het wandelen waren, kwam hij apetrots afgehuppeld met een konijn in zijn mond. Ik had hem niet zien jagen waardoor ik nogal verschoot. Enkele maanden terug had hij al eens een jong konijn te pakken gekregen en hard geschud, net zoals hij dat zou doen met zijn dekentje na een trek-spelletje… Het konijntje had geen schrammetje, enkel een gebroken nek. Deze keer gedroeg hij zich echter anders. Hij was duidelijk aan het apporteren, zoals een jachthond op een schilderij. Het konijn zag er dood uit: het was vuil, de ogen plakten dicht alsof het onlangs was aangereden door een auto en Valéas het had gevonden langs de weg. Ik was nog aan het bekomen van het verschieten, toen het konijn ineens zijn kop naar me toe draaide! Ik verschoot nog tien keer zo hard! Precies een of andere truc uit een spookhuis… Alhoewel ik best alles aanneem wat hij me brengt, in plaats van hem te commanderen het te laten vallen – het is belangrijk dat een hulphond niet leert van dingen die hij opraapt nadien te laten vallen – commandeerde ik hem toch van het te laten vallen: geen haar op mijn hoofd dat eraan dacht een groot dood bewegend konijn vast te nemen. Het dood konijn bleek nog te leven: het wipte op zijn dooie gemak terug de struiken in terwijl we erop stonden te gapen. Terwijl ik aan het bekomen was, drong het tot me door dat het konijn vast en zeker erg ziek was. Ik begon me zorgen te maken… Na een kort telefoontje naar de dierenarts, was ik gerust: de symptomen die ik opsomde wezen op myxomatose, wat honden niet kunnen krijgen. Het konijn was echter wel stervende.

Gisteren, vrijdag, gingen we na de les naar het boekenfestijn, waar ik leesvoer vond waarnaar ik al lang naar hunkerde: boeken over honden. Ik gebruik geen clicker en ben niet van plan dat ooit te gebruiken – mijn stem is véél beter, kan niet op de grond vallen en heb ik altijd bij de hand. Hoe het werkt, intrigeert me echter wel en voor dat geld kon ik een goed boek écht niet laten liggen. Ook aan een boek over doggy dance en eentje over allerhande hondse kwaaltjes, kon ik niet weerstaan…

Vandaag, zaterdag, maakten we een lange wandeling met kotgenootje Hanne die ook een frisse neus nodig had. Helemaal op het einde van de wandeling, kwam Valéas ineens uit de bosjes in een camouflagepak: zijn hele rug, nek en flanken waren besmeurd met vegen… Het zag er eigenlijk nogal grappig uit, tot hij in de buurt kwam… Hij stonk uren in de wind naar rotte vis. Zijn camouflage was mislukt, je zag hem misschien wel minder goed aankomen maar de vis geur verraadde hem meteen… Een geluk bij een ongeluk: niemand zou hem nu nog knuffelen terwijl dat eigenlijk niet mag maar hij er toch zo lief uitziet… Jammer genoeg ook ik niet: mijn maag keerde om als hij op mijn voetplank kwam… Na veel geplons in de Dijle en de beek, was de stank draaglijk en zag hij er helemaal proper uit. Onderweg naar het kot, merkte Hanne echter op dat de geur precies niet weg ging. Valéas stonk inderdaad nog altijd naar rotte vis. Een douche later, is de geur ongeveer verdwenen, en liggen zowel Hanne als Valéas uitgeteld te slapen… Dankuwel Hanne!

Advertenties

Getagd: , , , ,

§ 6 Reacties op Spook konijn

  • Kim & Olly schreef:

    Ooh Valéas, vis is vies hoor :). Wel superfijne dagen zeg; ik denk dat Valéas er wel super van genoten moet hebben als ik dat zo lees!

  • veronique schreef:

    Dag Daphné,
    Dat was een pre-Halloween ervaring met dat spookkonijn!!! Ben je al aan het oefenen voor 31/10 misschien 🙂 ?
    Tussen haakjes: Bentley is met de clickermethode getraind toen hij 3 maanden was (Martin Gaus) en dat viel heel erg mee. Cursus van zes weken en hij had het basismenu onder de knie/(poot): ‘zit’, ‘af’, ‘blijf’, ‘volg’, ‘hier’ en ‘apporte’. Knuffel van Véro en poot van Ben

  • Maggy schreef:

    Amai dat is idd wel schrikken dan denk je dood konijn aan te treffen en het leeft nog, ik zou dat al meegenomen hebben naar huis, mja dat ben ik dan weer e.

    En euh ivm dat stinken naar rotte vis, kan het me zo inbeelden, ken dat uit ervaring… Ze zijn toch allemaal hetzelfde op dat vlak, varkens!!

  • Anne & Gabber schreef:

    Hallo Daphné, Ik heb onlangs 2 hele goede boeken gelezen mbt het leren/aanleren/leervermogen van honden : ‘Hondencultuur’ (The Culture Clash) van Jean Donaldson en ‘Honden sneller laten leren’ (Excel-erated learning) van Pamela Reid. Ze geven je een kijk op hoe een hond leert, hoe je hem het best iets kan laten doen en hoe zijn wereld in elkaar zit. Echt wel verruimend.

  • Petra van Driel schreef:

    Ook Beau heeft weleens een konijntje te pakken gehad. Dan besef je plots dat het een echte hond is en niet enkel een grote lieve knuffel die daar naast je loopt.

  • Saskia en Yunah schreef:

    Hoi Daphne,

    awwwwww, die Valeas…komt je een ziek konijntje brengen, wat lief! 🙂 Maar dat je er wel van schrok, dat snap ik wel… Arm konijn trouwens, myxomatose is een akelige en heel besmettelijke konijnenziekte waardoor we hier in Nederland jaren geleden bijna al onze konijnen (in het wild) zijn kwijtgeraakt 😦

    Voel je je wel weer wat beter na het uitwaaien…? 🙂

    Leuk, hondenboeken, ik vind het ook altijd erg interessant om van alles te lezen over honden en over “hoe ze werken” 🙂

    Liefs,
    Saskia en Yunah 🙂

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Wat is dit?

Je leest nu Spook konijn voor Hulphond Valéas.

Meta

%d bloggers liken dit: