Dineren bij de buren…

mei 17, 2008 § 4 reacties

Dat Eiko graag bij de over-over-over-overburen op bezoek ging en het eten van de kippen en katten ging opeten – jaja, de kippen en katten zelf laat ze met rust – is algemeen geweten. Alhoewel Eiko hem niet heeft aangestoken, vond ook Valéas zijn stekje…
Valéas heeft veel energie, en gaat vaak op onderzoek uit in de tuin. Eiko’s ontsnappingsweg onder de draad richting de velden, vond hij gelukkig niet. Dat pad leidt echt overal naartoe. Nu hij zich hier ietwat zelfzekerder voelt, durfde hij echter telkens net iets verder gaan voor hij plots besefte dat hij me niet hoorde. Ik vermoed dat hij twee weken geleden tot aan het voetpad was gedwaald, toen hij plots iets lekker rook: de restjes katteneten bij de buren. Ik vond hem snel terug daar de afwezigheid van zo’n blonde bol energie opvalt en het geluid bij de buren duidelijk was. Hij had echter al van het lekkere eten geproefd: hij zou dit niet vergeten…
Vandaag plaste hij heel flink op het plaspleintje en liep al vooruit naar de achterdeur terwijl ik treuzelende miss Houdini – Eiko dus – goed in de gaten hield. Toen Eiko eindelijk uit de struiken kwam, was Valéas verdwenen… Enkele minuten later haalde papa hem uit de tuin van de buren. De kwijlslierten aan zijn mond verraadden hem helemaal. Een gewoonte is geboren…
Ik hoop dat iemand eens wil helpen bij een valstrik: met de tuinslang achter het muurtje net voor hij van de oprit gaat! De bedoeling is dat hij zo hard verschiet, dat hij niet eens door heeft dat er een persoon achter zit. Regen die in je gezicht spuit = god die straft! En god ziet alles… dus zal hij dat hopelijk niet meer proberen.

Update: ook voor het slapengaan, waagde Valéas een sprint richting de buren. Alhoewel ik het zag gebeuren, is hij toch in zijn opzet geslaagd daar hij ineens Oost-Indisch doof was. Deze ochtend was het exact hetzelfde liedje alhoewel ik zijn – lege – pot al klaar had om zijn ontbijt uit te scheppen nadat hij flink had geplast! Gelukkig stond papa achter het tuinhuisje, net op Valéas’ pad richting de buren. Papa’s stem had het gewenste effect: hij rende even snel terug naar binnen als dat hij richting de buren was gecrost.

Advertenties

Getagd: , , , ,

§ 4 Reacties op Dineren bij de buren…

  • Mieke schreef:

    De 2 witte gevlekte katten van de buurvrouw komen ook bij ons dineren, en rondwandelen, maar wat wil je: in deze tuin leven dikke muizen onder de houtvoorraden verscholen, maar in het kleine opgeruimde tuintje van buurvrouw is niet zoveel te beleven. Bovendien heb ik in het begin de beide “lelijke poezen” aangelokt door telkens één hondenbrokje op de muur te leggen, waarvoor ik telkens als dank een ongevraagd koppegestreel kreeg tegen mijn hand.
    Nu vind ik die beide poezen minder sympathiek wegens te “geassureerd”, zoals wij hun lichtjes onbeschaafde gedragskenmerk noemen.
    Maar jouw gedisciplineerde hond, Daphné, het aantrekkelijke stelen afleren….tja, daarvoor zal iemand zijn sterke wil moeten blijven opleggen vrees ik, en dit wellicht meerdere keren na elkaar.
    Er is echter hoop: het schijnt dat labradors en retrievers bij uitstek honden zijn die bovenal hun baasjes willen behagen!

  • veronique schreef:

    Dag Daphne,

    Toen ik vroeger een 1ste sigaret wilde, gaf mijn vader me het hele pakje. Ik was zo ziek als …. een hond en heb ze nooit meer aangeraakt. Een hond wordt afgeschrikt door een fel geluid.
    Waarom neem je Valéas niet mee op bezoek bij de buren? Als Valéas op het punt staat een flinke hap uit de etensbak te nemen, fluit iemand bijvoorbeeld heel hard op een schel scheidsrechtersfluitje (zonder dat Valeas dat ziet) Als hem dat een paar keer overkomt, zal die etensbak er al heel wat minder aantrekkelijk uitzien….
    Tussen haakjes: ik hoop dat ze Valéas hebben aangeleerd geen troep die op straat rondslingert op te eten. Vrijdag kauwde Bentley vliegensvlug een stuk aluminimfolie, dat op het voetpad lag, tot een prop en werkte het naar binnen. De dierenarts raadde ons aan hem zout te doen eten zodat hij zou gaan overgeven. Maar ….. Ben vindt het LEKKER en gaf niks over. Een dag later had hij diarree en gaf constant over. Gelukkig kwam de folie er nog een dag later bij stukjes en beetjes weer uit, maar het scheelde geen haar of hij was morgen op de operatietafel beland. Misschien moet je Valéas dit aanleren als hij het nog niet zou kennen, niks van straat opeten. Het mooiste verjaardagscadeau dat ik ooit gekregen heb waren die kleine stukjes alu folie die Ben heeft geproduceerd :-). Tussen haakjes: de volgende keer dat we elkaar zien, geeft Bentley je een high-five! xxx

  • cathy schreef:

    Mieke,
    Een gouden tip. Een hele grote schep zout en zover mogelijk achter in hun keel dumpen. Ze moeten er als het ware van kokhalsen. Onze honden hebben wel degelijk een commando dat ze iets niet mogen aanraken maar het probleem is dat ze het doen als je ze niet ziet. Straf van God is idd een heel goeie straf. De tui,slang of iets naast hen gooien dat rammelt en lawaai houd. Daphné heeft daar echter hulp voor nodig. En zowel een golden als een lab zijn echte vreetzakskes. Precies of ze staan hele dagen op dieet en als ze de kans krijgen……remmen los

  • Hé eindelijk gelukt, we hadden de laatste paar dagen problemen om op je blog te komen ! En wat Valéas’ uitstapjes betreft … is het gras niet altijd groener aan de andere kant ….

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Wat is dit?

Je leest nu Dineren bij de buren… voor Hulphond Valéas.

Meta

%d bloggers liken dit: