Rotdag

augustus 21, 2007 § 4 reacties

Valéas weigert zijn big besoins, grote boodschap, drolletje of whatever you call it, te doen op zijn plaspleintje. Ik kan hem echter niet toelaten overal in het park zijn grote boodschap te deponeren daar ik deze niet zelf kan opruimen! Niet toegeven is de boodschap: ik mag hem geen kans geven om zijn drolletje elders te plaatsen tot hij het daar doet.
Gisterenavond was het prijs! Groot feest, handje vol koekjes, gejuich, geknuffel, met het tennisballetje spelen én meteen vertrokken we op wandel. Op het fietspad nog geen 500 meter verder zie ik zijn kont opnieuw dalen. Ik draai me om zodat hij in het struikgewas zit: een paté met de textuur van chocomousse en een picklesachtig kleurtje dit keer.
Tijdens de lange wandeling ging het goed. Als we samen alleen op stap zijn, trekt hij weinig.

Vandaag weigerde hij opnieuw in zijn pleintje te gaan alhoewel Maarten gisteren nog speciaal houtschors was gaan kopen en daar had uitgestrooid in een hoekje omdat hij daar gewillig op had gepoept in het plasplein thuis. Niks, nada, noppes. Daar we echter deze avond toch eens naar de supermarkt om eten moesten, vertrokken we. Hij liet namelijk niet blijken dat hij dringend moest. Eerst was er het getrek: hij liep teveel vooruit en telkens ik hem had gecorrigeerd was het een meter later opnieuw zo. We gingen meer achteruit dan vooruit, zeker omdat Maarten er zich niks van aantrok en doorstapte. Valéas kijkt teveel naar waar Maarten naartoe gaat als we samen wandelen: daarom kiezen we soms eens een andere weg om hem te tonen dat hij mij dient te volgen en niet Maarten. Op 100 meter van het plasplein zag ik aan zijn gedrag dat hij erg dringend moest. Ik draaide mijn kar en haastte me terug. Ik wist dat onderweg al enkele drolletjes gevallen waren maar was ervan overtuigd dat hij nog boodschappen te deponeren had. Op het plasplein kwam er echter niks meer uit. Vol goede moed dan maar naar de supermarkt vertrokken: morgen is er een nieuwe dag waarop ik hem opnieuw enkel toelaat op zijn plasplein te gaan. Onderweg naar de supermarkt – waar Maarten al een klein half uur halverwege de baan stond te wachten – trok hij opnieuw om de haverklap waardoor het weer niet vooruit ging: als hij trekt, stop ik of rijd ik zelfs achteruit. 10 meter voor we Maarten bereiken, zet Valéas zich echter prompt neer midden het fietspad: chocomousse-pickles-paté. Door hem in de berm te sturen toen ik het merkte, lag toch een stukje niet over het fietspad gesmeerd. Ik wist dat hij nog moest…
De rest van de route verliep opnieuw in horten en stoten. Ik voelde me zo machteloos want hij keek continu vooruit of hij Maarten niet zag alhoewel hij van hem nog nooit een knuffel, een brokje of iets behalve ‘no’ kreeg. Toen ik een drie kwartier nadat we de voordeur waren uitgegaan, met betraande ogen de winkel binnenreed, hadden we nog meer bekijks dan anders. Noot: normaalgezien doen we over die route 10 in plaats van 45 minuten. In de winkel ging alles goed, rekening houdend met het feit dat hij nogal van streek was doordat ik me zo rot voelde. Ook in de winkel ging ik steevast links waar Maarten rechts ging.
Eens we buitenkwamen, hing hij meteen weer in zijn riem. Ik was zo kwaad dat ik hem heb losgelaten en al wenende 100 meter ben doorgereden zonder hem. Natuurlijk was er amper verkeer op de parking en was Maarten vlakbij Valéas zodat er hem niks kon overkomen. Eerst probeerde Valéas of er bij Maarten iets te rapen viel. Toen Maarten hem volledig negeerde, kwam hij al snel netjes naast me lopen. Zijn riem lag op zijn rug. Als Maarten ons voorbijstak, probeerde hij even voor te lopen: ik stopte, Maarten liep door. Eén seconde twijfelde hij, maar toen stond hij weer naast me. Voor de weg heb ik hem weer vastgemaakt. Nadien trok hij minder, maar Maarten liep dan ook wel vlakbij om me te helpen hem te corrigeren.

Nu zijn Valéas en ik beiden bekaf, terwijl we eigenlijk amper iets van actie ondernamen vandaag. Zo’n gevechtje is vermoeiend…

Comfortable?

Grumpy Valéas

What? Never had a bad day yourself?

U merkt het: ook wat nog niet goed gaat, schrijf ik hier neer.
Wat goed ging vandaag: hij heeft nu zeker door hoe het licht aan en uit moet. Nu nog de afstand opdrijven want momenteel moet ik er nog vlakbij staan en soms nog even aanraken met mijn krabvorkje dat even dienst doet als target-stick. Dat was echt wel super!

Ps: Tips voor het trekken en het big-besoins-probleem zijn welkom. Reacties in de aard van ‘mijn hond trekt ook’ of ‘laat hem kakken waar hij wil kakken’ mag je voor jezelf houden.

Advertenties

Getagd: , , , ,

§ 4 Reacties op Rotdag

  • miskebols schreef:

    Nou herkenbaar hoor met dat poepprobleem en ik weet ook heel zeker dat – althans bij de blindengeleidehonden – dit één van de vaakst voorkomende opstartprobleempjes is! Ik heb maanden, maar dan ook echt maaaaanden gesukkeld met Olly’s behoeftes …

    Uiteindelijk was ik na een tijdje zover dat Olly op een vakbondsparking (ok, absoluut ongeschikte plek maar goed …) haar busy 2 deed (busy 1 = pipi, busy 2 = kaka, alles samen is busy busy :)).

    Ik heb ook werkelijk vanalles geprobeerd! Geloof me vrij, echt allerlei zaken: verschillende keren per uur of zelfs uren achter elkaar aangelijnd met Olly in het hondentoilet blijven staan, Olly alleen laten gedurende korte of lange tijd, meegaan naar het hondentoilet of juist op afstand staan wachten, enthousiast doen of juist niks zeggen … Ik herken je verslagje zo want op een namiddag ben ik gewoon terug in de zetel gekropen, huilend, omdat ik niet wist hoe dit verder moest! Geleidehondenschool ingeschakeld maar ook dat bracht weinig soelaas …

    Advies: Weinig van aantrekken, vooral niet pushen/corrigeren en eigenlijk net doen alsof je neus bloedt als er eens een ongelukje op de straat gebeurt … Want Olly had ook de neiging om b.v. net voor de kerkingang, of vlak voor een winkel, of op het kerkplein op 10m voor het park, te drollen. Om gek van te worden!!!

    Maar echtig waar, ineens deed ze het thuis … Bij Olly gebeurde dat voor het eerst toen haar pleegmama Marleen eens op bezoek kwam; ze wist spontaan van: “oké, yeah, droltime!” En nog steeds is dat zo: Komt Marleentje langs, dan is het eerste wat Olly wil laten zien, dat ze haar behoeftes kan doen, big smile :).

    Voor de rest heb ik altijd “busy busy” gezegd als ze drolde, zodat ik hoopte dat ze dat commando zou gaan koppelen met haar behoeftes doen, en jaja, dat is ook gelukt …

    Olly plaste/drolde eigenlijk totaal niet onderweg vroeger tijdens haar instructieperiode bij BCG, maar dit heeft ze dus wel geleerd bij mij … Ze doet het zowel thuis in haar wc als onderweg op een geschikte plaats nu, maar het heeft ook tijd gekost. Eigenlijk is pas alles helemaal zoals gewenst gegaan na 1,5 jaar (sorry, wou je niet ontmoedigen). Het eerste halfjaar was dus een kleine ramp. Daarna deed Olly haar behoeftes op een stuk niemandsland aan de carports achter mijn appartement maar dat vond ik zelf ook geen geschikte plaats omdat het hogerop ligt in het onkruid en ik dat daar al helemaal niet kan opruimen. En bovendien kon ze zo wegsprinten als de poort open ging …

    Ik heb nu een soort dolomiet gelegd in Olly’s hondentoilet, en weet je … dit is dus voor Olly echt een superoplossing! Ze ging er echt meteen in! Ze had het een weekje eerder nl. toevallig gedaan bij m’n ouders thuis op hun terras achteraan de tuin dat toevallig net vernieuwd was … en ik heb dat uitbundig beloond (en jaaa, je weet hoe ik dat doe hé, hihihi). En ja, dat hondentoilet van haar nu … vindt ze gewoon echt de max! Alleen weet ik niet of Valéas dat vroeger heeft meegekregen … Want Olly moest bij BCG haar behoeftes doen op dolomiet en dat mocht eigenlijk niet in het gras. Dit omdat niet alle blinde/slechtziende personen kunnen beschikken over gras om hun hond uit te laten en ze daarin flexibel moeten zijn, want ja, eigenlijk doet haast elke hond het wel op gras hé!

    Kortom, wat ik bij Olly heb gedaan, was vooral er geen aandacht aan schenken als er toch eens ongelukjes gebeurden, ze niet pushen om op haar wc te gaan (ik weet het, heb ook vanalles geprobeerd en bij jouw Valéas is het misschien totaal anders), en vooral mij niet laten gaan dwz toch de stap zetten om weg blijven te gaan want op den duur sloot ik mij wel min of meer op uit angst voor ongelukjes … En ja, het komt goed, dat zeker!

    Hopelijk heb je iets aan mijn tips …

  • yab schreef:

    Ik wou dat ik je tips kon geven, maar ik ken niet zoveel van honden. En hoewel ik het jammer vind dat het vandaag niet zo goed ging tussen jullie beitjes, moet ik zeggen dat ik toch heb moeten glimlachen om jouw beschrijving van zijn “grote boodschap”. Chocomousse-pickles-paté, origineel. 🙂

  • Saskia en Yunah schreef:

    Lieve Daphne,

    ik kan me goed voorstellen dat je even wat moedelooos wordt…de overschakeling van een “oude, vertrouwde hond” die na jaren samen precies wist wat er werd verwacht en dat blindelings deed (meestal), naar nu zo’n jonge, enthousiaste “nieuweling” die nog helemaal moet wennen aan jou en aan wat er van hem verwacht wordt…is best moeilijk, ik snap dat wel.

    Van het poepen weet ik niet zoveel en het lijkt me dan ook dat Valeas gewoon even wat meer tijd nodig heeft om dit door te krijgen. En zoals al werd gezegd, ik zou er zo min mogelijk aandacht aan schenken als het “mis” gaat. En elke hond heeft zijn eigen “ritme”. Ik heb bij Yunah moeten leren dat die echt eerst even een stukje moet rennen en daarna vervolgens vlot poept. Maar als ik in stap tempo ga…duurt het uren voordat ze moet.

    Voor wat betreft het trekken aan de riem, Yunah trok niet, maar liep wel net 1 meter meer naar voren dan waar ik haar wilde, met haar kop bij mijn voeten. Ik heb dit opgelost door heel consequent, haar de pas af te snijden. Dus, Yunah loopt links van mijn stoel…en als ze te ver naar voren liep, meteen mijn stoel een bocht naar links laten maken (180 graden), zodat haar de pas werd afgesneden. Ik heb zo heel wat over straat “gewalst”, hahaha…en maar draaien met die stoel… Als ze ook maar weer 1 stap te ver naar begon te lopen, huppakee… meteen draaien met die stoel. Dit leert ze ook om de aandacht erbij te houden, ze moeten jou (de stoel) volgen en daar dus op letten.

    En misschien, hoe vervelend ook, even zonder Maarten wandelen, zodat Valeas zich echt helemaal op jou richt. Toen Yunah nog te ver naar voren liep, ging ik elke dag het wandelen oefenen. Echt speciaal 5 minuutjes erop uit en alleen maar “draaien en zwaaien” met de rolstoel, zodat ze 5 minuten lang echt haar aandacht er heel goed bij moest houden. Vaak had ze het dan goed door..en als ik dan meteen doorging met de wandeling…dan liep ze goed. Maar als ik meteen ging wandelen, zonder eerst even die “aandachtsoefening” te doen, was het tijdens de wandeling heel veel corrigeren, en daar word je moe van, erg moe..en het is frustrerend voor hond en baas. Dus misschien is dat ook nog een idee, voor je echt op pad gaat, naar de winkel of wat dan ook, eerst even 5 minuten de “draai en zwaai” oefening doen… 🙂

    En anders kun je altijd nog een “Gentle Leader” proberen, werkt heel goed en maakt de hond veel makkelijker te “controleren”.

    Probeer je niet te druk te maken, onthou, jullie zijn nog zo’n nieuw koppel, dat heeft even tijd nodig, voor je van elkaar weet wat de bedoeling is, het komt helemaal goed met jullie… Probeer om om de “missers” te lachen en het met humor en plezier te bekijken..het zal steeds iets beter gaan.

    Veel succes,

    Saskia en Yunah 🙂

  • Hé, wat ik mis in jouw (positieve)verhaal is het feit dat ‘meneer’ toch naast jou kwam lopen toen Maarten heb strak negeerde. Hij kwam toch naar zijn Vrouwtje toe! Misschien kreeg hij door dat jij zijn Vrouwtje bent en dat hij niet bij Maarten hoort, zoals Maarten wel bij jou hoort, en andersom! Heeft hij in opleiding misschien meer Baas gehad dan Vrouwtje? Zou het daaraan kunnen liggen, maar troost je, het komt goed, ik heb het ook meegemaakt. Chester kwam in het eerste weekend bij mij liggen, terwijl zijn Baas de hele tijd had geoefend met hem, ik was niet in beeld geweest, maar nu…. als zijn Baas weggaat zonder hem, foei, dat kan niet hoor, dan is het huis te klein. Chester houdt van mij, maar toch echt wat tikkeltjes meer van zijn Baas, en zo mag het ook zijn. Komt goed Meissie!
    Knuffels van deze kant.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Wat is dit?

Je leest nu Rotdag voor Hulphond Valéas.

Meta

%d bloggers liken dit: