Gespot bij Leen en Yankee:

Steun Hachiko en krijg deze twee knapperds als kerstwens… *kwijl*

Hoe? Zo!

Ps: vzw Hachiko leidt hulphonden op voor mensen met een motorische beperking en meldhonden voor mensen met epilepsie. Géén blindengeleidehonden voor mensen met een visuele beperking… Maar hun knapperigheid, grapperigheid en schone stem maken véél goed…

Twee weekends terug trokken we naar Asse om Donut en haar gastpapa Antoon te helpen bij hun benefietje! Ook Maaike, haar vriend en haar hulphond Wilson waren van de partij om een spetterende demonstratie te geven. Maarten bemande de stand, Eiko en Donut ontvingen de attenties en knuffels in naam van Valéas en Wilson die aan het werk waren.
Antoon en Donut, super dankuwel, was een héél gezellige en leuke namiddag! De afwezigen hadden ongelijk!

Voorbije donderdag gingen we opnieuw naar Cara. Deze keer ging het een stuk beter en vlotter daar de aanpassingen deze keer wél geschikt waren voor mij. Nu nog wachten op de officiële brief…

Gisteren kwam Anne-Catherine logeren. Ik kreeg een superleuke zachte soccer ballvan Planet dog uit Amerika die ik al keiiiilang wou voor Valéas!!! Dankuwel!!! We zijn er suuuuperblij mee! De Baseball is al bijna 2 jaar een groot succes! Naast de baseball en de soccer ball bestaat de serie nog uit een zachte basketball, football en een tennisball! Wie weet vinden we die volgende maand op Eurodogshow?
We gingen zalig lang en ver wandelen in Ooike. Het herfstweer was zalig! Nadien trokken we naar het hulphondencafé. Bij deze wil ik Viviane nogmaals bedanken om die supersupersuper verwarmingschampignon voor buiten te schenken én Caroline bedanken om die de dag zelf op één twee drie ineen te zetten! Het was zalig buiten, in de frisse lucht én lekker warm met lekker veel ruimte om even de benen te strekken – lees de wielen te laten rollen – zonder dat iedereen opzij moet… Danku!!!

Vandaag kwamen Yasuko, Tom, Rei en Barney op visite! We hadden een hele leuke dag: we gingen twee uur wandelen – Eiko had deze keer jammer genoeg verplichte rust thuis: 2 keer uit op één dag tijd = volgende dag rust -, de jongens gingen achter een haas aan, rolden in een modderig veld, kortom de makkers hebben zich duidelijk enorm geamuseerd, net zoals hun baasjes!

Florence nam enkele foto’s!

Rei leert flink te zijn bij hondjes en Valéas weet dat hij flink rustig moet blijven bij kleine kindjes!

Barney heeft honger…

Barney kreeg op z’n oren: ni bedelen!

Barney good boy!

Barney, do you want a cookie?

Na Eiko de hare, is nu ook Valéas’ batterij helemaal op. Hopelijk duurt het enkele dagen eer die weer eivol is…

Zo lag hij deze avond te slapen… Sinds een week hebben Eiko en Valéas door dat een hoofdkussen de beste uitvinding ooit is, na hondenbrokken welliswaar. Als ze gaan liggen nemen ze steevast een kussen of zachte voetbal mee als hoofdkussen. Elke avond heft Valéas zijn hoofdje netjes op zodat Maarten het kussen er mooi onder kan leggen. Verwend? Neeuh…

Na onze eerste werkweek was ik kapot… Valéas daarentegen was goed uitgeslapen en stond vrijdagavond te popelen om het weekend in te huppelen! Jaja, wij vullen elkaar goed aan… Nu nog een adapter om energie af te tappen van mijn hyperkonijn…
Zaterdag kwamen Tom, Yasuko, Barney en Rei op bezoek. Valéas was suuuperblij zijn maatje terug te zien! Zo’n gekwispel, enthousiasme, écht pure oprechte blijdschap. Als dat geen BFF (best friends forever) zijn, dan weet ik het niet ze. Yasuko, Barney, Eiko, Valéas en ik zijn vervolgens een lange wandeling gaan maken in de mooie herfstige velden van Ooike. Na Maarten’s alom gekende superlekkere spaghetti en een zalige jacuzzi (Rei is zalig licht in ‘t water!), vertrok iedereen intens gelukkig en vermoeid richting zijn bedje.
Dit weekend genoot jongeheer Valéas bovenop een zalig lange wandeling, ook nog een poetsbeurt van zijn oren met zijn speciale Kruidvat Baby oliedoekjes, een borstelbeurt met wel vijf verschillende borstels (een slickerborstel voor staart en broek, de furminator voor de ondervacht, een harkje zijn rug nog even af te werken, een mini slickerborstel op mijn formaat voor zijn oren en hals die ik zelf kan, en een kam met draaiende tanden om zijn hoofd en hals te finaliseren. Zo zijn we helemaal klaar om de werkweek aan te vatten! Met glanzende rosse haren en een adequaat gevulde batterij.

Volgende week zondag staat deze benefiet in ‘t Smiske in Asse ten voordele van vzw Hachiko op ons – en hopelijk bij deze ook uw – programma, georganiseerd door mede-blogger Antoon en zijn kersverse pup in opleiding Donut! Al wie niet aan deze überschattige pup kan weerstaan, kom maar af! Al wie beweert wél aan de charmes van miss Donut te kunnen weerstaan, kom het gerust bewijzen…

Onze eerste échte volle werkdag zit erop! Jaja baasje werkt tijdelijk bij het Vlaams Gebruikersoverleg voor Personen met een Handicap ofte VGPH! Vandaag gingen we naar Leuven om te vergaderen. Na twee zalige schoonheidsslaapjes, zat de vergadering erop en vertrokken we richting… een omheind pleintje met kiezels? Bah… Tot ik mijn vriend Barney in de verte zag aankomen!!! Ik kon mijn vreugde niet bedwingen en onthaalde hem en zijn bazinnetje Yasuko met een sambadans en een blafconcert. Dat werd niet geapprecieerd: ze bleven gelijk gewoon staan, tot ik even zweeg. Toen vertrokken we naar het park en het bos en ons kot van vorig jaar! Ik was al bekaf en doorweekt – van Dijle, beek en regen – toen ik op kot onze oude kamer binnenstormde op zoek naar mijn drinkbak. Mijn euro viel gelijk maar niet dat daar nu iemand anders woont en die geen drinkbak heeft staan voor mij… Nadien met bus, trein en auto terug naar huis.
Het was een superdag! Als dit werken is, bevalt dit me wel! Ik ben als een blok in slaap gevallen en hopelijk doet mijn baasje dat sebiet ook.

Deze ochtend keek iedereen plots kei bezorgd naar Eiko en mij na onze ochtendlijke pitstop… De keuken lag namelijk vol plekjes bloed! De zoektocht naar de bron was van korte duur: mijn nagel was iets te ver afgeschuurd doordat ik te snel was vertrokken met mijn ontbijt in gedachten… Iedereen dacht natuurlijk dat ik me ook pijn had gedaan. Gelukkig had baasje meteen door dat de zenuw in mijn nagel helemaal niet geraakt was. Zenuw intact = geen pijn!
Eens ik mijn poot had opgepoetst met mijn tong, was het bloeden ook ongeveer opgehouden. Mijn goede zorgen konden hen echter niet bekoren: er ging toch een verbandje rond. Er is namelijk een klein spleetje in mijn nagel waardoor ik me zou bezeren als ik ergens zou blijven haperen… Toen kwam baasje op het idee om gewoon één van mijn nieuwe schoentjes aan te doen om die nagel te beschermen. Niet fijn! Zo kon ik mijn poot niet meer netjes houden!

Vorige week ontdekte ik via facebook dat Hanne (van Valéas’ gastgezin) sinds enkele dagen op kot zit in Gent! Toen ik doorhad dat we maandag in Gent zouden vertoeven, polste ik eens of zij toevallig geen springuur had en indien ja, of ze toevallig wou afspreken om iets te gaan drinken. Onze agenda’s pasten perfect ineen én haar lessen bleken écht niet ver van onze lunchplek door te gaan: ideaal moment om af te spreken!

Zoals afgesproken probeerden we te voorkomen dat Valéas zijn Hanne al van verre zou herkennen en dus keiblij zou zijn en uit enthousiasme aan zijn leiband zou beginnen trekken… Het was voor Valéas dan ook een totale verrassing dat de jongedame die we aanspraken *snuffelsnuffel* ZIJN HANNE bleek te zijn!!! Hanne kreeg meteen een ongewenste doch zéér gemeende en intense bonjour (wordt het een blauwe plek?) die hem géén knuffel opleverde… Toen Hanne hem vroeg te gaan liggen, zakte hij kwispelend door zijn poten: zaaalig zo’n knuffel als beloning om te gaan liggen! Van mij krijgt hij daarvoor namelijk enkel verbale beloningen en kleine voetknuffels daar ik niet aan hem kan als hij op de grond ligt…
We gingen iets drinken en babbelden héél gezellig! De tijd vloog voorbij en Valéas was superflink en duidelijk apetrots zo geflankeerd door zijn twee dames! Een fotoshoot en nog enkele innige knuffels na flink uitgevoerde commando’s later, moest Hanne alweer vertrekken naar haar volgende les…

Op weg naar het terrasje wou dit kindje Valéas dolgraag knuffelen. Zoals altijd mag hij eerst gaan liggen waarna het kindje hem beloont voor de ‘flinke down’. Op die manier is hij iets kleiner en kan hij het kind niet omstoten en zo misschien bang maken van honden…

Hanne is duidelijk apetrots op haar pupil Valéas, die aan Hanne’s been plakt van blijheid!

Voor te gaan liggen én liggend een pootje te geven, krijgt Valéas een van Hanne’s superknuffels…

Flink rechtstaan…

Flink pootje geven…

En last but not least, een van die superknuffels op Hanne’s schootje!!!

Vorige week spraken we af met Hanna om ‘t ros geweld te mogen bewonderen! En om Valéas, Eiko en Liesel keihard te laten spelen, ravotten, sprinten, zwemmen en hijgen zodat jongeheer Valéas en queen Eiko iets minder hyperdepiep zouden zijn… Valéas mist duidelijk zijn wekelijkse boswandelingen met z’n maat Barney. De foto’s hieronder zijn genomen door Hanna, baasje van Liesel, Erynn en Darco.

Oh ja, ros geweld Darco is blindengeleidehond in opleiding! Die schone roze Kong die hij kreeg, is om hem aan te moedigen!

Zéér aandachtig ventje… Niet onder de indruk van dat ding op vier wielen!

Valéas en Eiko toen ze nog proper waren…

Valéas met zijn gekke oren!

Valéas en Liesel na hun modderbad de kasteelsloot die er van verre properder uitzag dan hij eigenlijk was…

Darco poseert éven op mijn schootje als afscheid

Zoals twee maand geleden beloofd, hierbij een selectie van de foto’s van de reis naar Frankrijk met Maarten, mijn ouders, mijn zus, Valéas en Eiko. Meer foto’s kan je hier terugvinden.

Valéas poseert terwijl mama cultuur opsnuift… Wat vinden jullie van zijn Rogz 4 dogz ID tag ofte penning ?

Samen poseren terwijl we wachten op mama…

Ook papa en Eiko wachten geduldig

Zo wandelen Eiko, Valéas en ik met z’n drietjes… We gingen richting schaduw, wat Eiko niet leuk vond (staart laag) en Valéas wél leuk vond (staart hoog)…

Hoe je de koelband nog kan gebruiken…

Eiko aan het zonnebaden naast het hondenzwembad, speciaal meegebracht zodat de honden geen verfrissing zouden zoeken in het mensenzwembad…

Eiko poseert in de wijngaard die we bezoeken.

Even samen poseren…

Eiko en Valéas poseren aan het zwembad.

Op stap in Bordeaux moest Valéas zoals verteld even zijn schoentjes aan…

Middagdutje in Bordeaux terwijl mama en zus in een winkel blijven plakken…

We amuseerden ons die dag enorm aan ‘le miroir d’eau’, een plein waar afwisselend water en mistige waterdamp uit de grond kwam!

Mama nam Eiko mee om af te koelen in de mist…

maar Eiko lag liever langs de kant te bakken in de zon!

Ikzelf durfde niet in de mist te rijden om geen kortsluiting te hebben in mijn elektrische rolstoel. Maarten nam Valéas dus even mee om verkoeling te zoeken.

Valéas ontmoet een pupje aan de kant van het water… en het pupje fluistert hem iets in zijn oor!

Valéas poseert… en geniet van de verkoeling!

Met dank aan mijn zus Florence voor de vele prachtige foto’s!

Hier kan je nog enkele foto’s terugvinden van een van onze laatste wandelingen in Heverlee, vlak voor we naar Ljubljana vertrokken. Barney, Kali and Parson Russell Terrier pupje Iggy vermoeiden Valéas die avond extra hard zodat hij goed zou slapen op het vliegtuig…

Iggy, Kali en Valéas

Kleine Iggy aan Valéas’ reuzepoten

Iggy en Barney

Iggy geniet

Iggy bij haar baasje

We – Maarten, Valéas en ik – wonen nu al bijna twee weken terug in Oost-Vlaanderen, bij mijn ouders… Ik heb een tijdelijke job in de nabije toekomst, Maarten heeft deze week een hele reeks gesprekken op het programma. We houden ons wel bezig, al missen we onze kotvriendjes en wandelvriendjes Yasuko en Barney, en de vrijheid van op kot enorm…

Valéas gedroeg zich opnieuw voorbeeldig op de terugreis! Hij was wel iets nerveuzer op de eerste van twee vluchten namelijk die van Ljubljana naar Praag in een mini vliegtuigje met slechts 40 plaatsen. Bij het landen kreeg ik het lumineuze idee dat hij misschien wel eens zou kunnen moeten plassen en net daarom zo nerveus was. Daar het vliegtuigje vlakbij de graskant geparkeerd stond, wou een mannetje met een gele jas Valéas wel snel eens de kans geven om te plassen. Valéas had zelfs geen commando nodig om te begrijpen dat dit zijn kans was om zich te ontdoen van zijn ballast en zo was het probleem opgelost.
Toen we geland waren in Zaventem, bleek mijn rolstoel echter op zeker 4 plaatsen licht tot serieus beschadigd. Op de koop toe hadden ze iets misdaan waardoor we zelfs de zekering niet konden aan schakelen! Gelukkig konden we via een schat van een vriendin aan een vervangrolstoel geraken waardoor ik dit weekend toch niet volledig vast zat: ik kan zelfs mijn oude hyperlichte manuele kinderrolstoel geen 10 cm vooruit bewegen. Vandaag was mijn eigen rolstoel al terug gemaakt: de schade was hersteld – alle stukken waren gelukkig voorradig – en alles wat losgevezen of verzet was, stond terug normaal: danku Hmc!

Vandaag en morgen zijn we in Leuven om onze koten helemaal leeg te maken, mijn bed, bureau en douchestoel te verhuizen, te poetsen en de sleutel binnen te brengen. En morgen heb ik mijn allereerste solicitatiegesprek… Spannend!

Gisteren gingen twee interessante workshops door waarbij we konden discussiëren met de leden uit de verschillende landen over onze ervaringen en hoe wij het zouden aanpakken.
Vandaag ging dan het échte congres door. Het was érg interessant en ik heb véél bijgeleerd!

Valéas is héél voorbeeldig, zo onzichtbaar mogelijk en gewoon écht superflink. Hij volgt héél netjes, produceert amper ongepaste geluiden, doet zijn behoeftes schoon op enkele vierkante meters groen en overleeft al zijn derde dag zonder zijn eigen grote park met plassen en beken erbij, zonder door te draaien – afkickverschijnselen – ofzo

Enfin, morgenavond zijn we terug in ‘t land! Tot dan!