Chicken… Kieken!

Hier mag Valéas overal gaan en staan. Op elke slaapkamer, in de kelder, boven, in de living, overal. Ik wil namelijk dat hij me overal kan helpen en overal naartoe kan gaan om hulp te halen. Natuurlijk maak ik wel dat er op die plekken – de living, de kelder, boven, andermans slaapkamer – geen superleuke dingen voor het grijpen liggen waardoor hij er ook niet spontaan naartoe gaat.

Gisteravond, home alone, weinig lichten aan… Plots hoor ik gestommel boven! Nadat ik toch even bang mijn adem had ingehouden, herkende ik Valéas’ getrippel. En gepiep… Het was donker en hij durfde de trap niet meer af. Chicken… Kieken! Nadat ik het licht had aangedaan, hem de toestemming gegeven had om het te doen, hem aangemoedigd had en vervolgens ook het commando gegeven had om de trap af te gaan, kwam mama thuis. Valéas piepte, probeerde soms eens één trap en keerde op zijn stap terug. Mama wou hem naar beneden dragen, wat ik helemaal géén goed idee vond. Zijn belachelijk gedrag cultiveren? No way! Bovendien spartelt Valéas nogal als iemand hem optilt…

Nadat we er een foto van hadden genomen, waagde ik een laatste poging: ik gaf hem toestemming, beval hem de trap af te gaan en ging samen met mama en Eiko naar de keuken. Ik ging al om mijn gsm om te bellen naar de Hachiko-nazorg-noodlijn die dient voor hulp en advies in zulke situaties. Toen mama nog even om de hoek keek, waagde Valéas zich van de trap! Euforisch huppelde hij door de keuken met de eerste de beste knuffel die hij kon vinden. En trots dat we waren op hem… ‘t Groot ros piepend kieken.

Toevoegsel: dit hersenspinsel is daarnet ontwaakt uit mijn electronische pen. Valéas Chicken!