Jarige Valéas

Woensdag gingen we wandelen met Iron en zijn bazinnetje! Nadien deden we nog een terrasje tot we gestoord werden door vier appelsap-loving wespen en een overmoedige kat. Iron is een schatje! Superflink voor zo’n jonge pup in opleiding! Go go go Iron! Wij blijven je volgen En volgende keer ga ik ook eens voelen of je écht zo zacht bent als je eruit ziet!

Donderdag gingen we Barney oppikken. Hij komt een kleine week bij ons op vakantie. Barney was dolblij ons te zien, sprong enthousiast in de wagen, maar keek toch enorm verbaasd toen we ervandoor gingen… Maarten’s mama – kleren oppikken – stond versteld van Barney en vond hem een ‘prachtige hond’! Eens aangekomen thuis maakte hij schuchter kennis met Juliet, die hem een mep verkocht toen hij net iets te close werd… Vervolgens zoop Barney luidruchtig de drinkpot leeg. Toen we ’s avonds aan zee toekwamen, waren de drie woefjes in de wolken. En we sliepen allemaal in één kamer als roosjes…

Vandaag, vrijdag, sliepen we lang uit… De jongens – Valéas en Barney – begonnen af en toe spontaan te spelen binnen, of tijdens de pipi-pauze buiten. Ze waren dan ook in de wolken toen we met z’n vijven op stap gingen: Maarten zou Barney wel vasthouden, ik mocht mijn twee honden hebben… En dat richting het bos dat mijn twee kastaars maar al te goed wisten liggen… Mijn arm is enkele millimeters langer en mijn keel ietwat schor, maar we zijn er vlot en veilig geraakt! Iedereen was superflink in het bos: ze kwamen flink terug om aangelijnd te worden toen andere honden of paarden ons tegemoet kwamen. Toen we een uurtje later op het appartement toekwamen, bleek niemand echt écht moe… We maakten nog een mooie aangelijnde wandeling via de dijk, door het dorp om brood. Eiko wou graag mee, maar ik wist dat ze hoopte op een tweede losloopwandeling. Zij mocht thuis uitrusten daar een aangelijnde wandeling haar toch niet zou bekoren. Barney en Valéas wandelden flink zij aan zij. Normaal hoor ik ‘mooie hond’, ’slimme hond’ of ‘flinke hond’. Nu keek iedereen vol ontzag naar Barney en hoorden we enkel ‘groooote honden’. Men sprak ons zelfs twee maal aan om te vragen welk ras hij was… Een kruising, mevrouw…

Pas ’s avonds besefte ik ten volle dat Valéas eigenlijk jarig was. Dankje Suffix voor het lieve mailtje! Hij had een geweldige verjaardag en daarvoor was geen inpakpapier of strik nodig! We genoten allemaal samen zoals we eigenlijk de voorbije 2 jaar constant doen. Ik hoop dat we nog vele jaren zo zalig samen, bewust mogen beleven…