Bambosj, nazorg en zee

Zondag ging in het Arenbergpark de sport- en speldag van het UZ Leuven door die dit jaar de naam Bambosj meekreeg. Ons Hachiko-standje met allerhande spullen ten voordele van vzw Hachiko stond tussen de olifant en de kameel – ja een echte levende olifant en een echte levende kameel! Eiko, Pistache en Valéas wierpen één gekke blik op de beesten waarna die reuzen hen ijskoud lieten. Ik was ongeruster dan hen, wat eigenlijk niet hoort als baasje…
Alhoewel ik het eigenlijk nooit erg druk vond aan ons standje, werd er blijkbaar toch aardig veel verkocht! Ook de demo’s verliepen héél goed: de Pistache en Valéas toonden duidelijk waarmee ze ons allemaal konden helpen. Zowel Eiko, Pistache als Valéas lieten af en toe zien hoe ze zowel hun baasjes als de omstaanders wat ontspanning bezorgden. Zo was Valéas – as usual – zo blij dat hij mijn gsm mocht oprapen, dat hij hem eerst aan iedereen ging showen! Daar Miche ondertussen Pistache met lieve woordjes overtuigde haar telefoon te brengen, ging Valéas met plezier in op haar avances en showde mijn gsm met een grote kwispel aan Miche. Na mijn showbeest even tot de orde geroepen te hebben, wist hij plots weer waar die telefoon naartoe moest en kreeg ik mijn mobieltje netjes in mijn handen.

Eiko was knuffelhond van dienst. Kindjes mochten haar knuffelen, haar leiband eens vasthouden, haar buikje wrijven, terwijl Eiko met volle teugen genoot van de aandacht. Tijdens de demo’s kwam ze af en toe eens de stoorzender uithangen: terwijl Valéas en Pistache flink moesten werken, kwam Eiko het hen knap lastig maken door hen af te leiden… In de namiddag was ze wel even knock-out: ze deed een schoonheidsslaapje in de bodembedekker achter de stand. Ze lag er zo stil en onverstoorbaar – slechthorend zijn heeft zijn voordelen – dat verschillende mensen bezorgd kwamen vragen of ze nog leefde. Miss ‘t showbeest…

Gisteren, maandag, vertrokken we naar zee. Zoals gepland maakten we enkele tussenstops. In de winkel Topdog gingen we een speciale hondenborstel genaamd “furminator” kopen. Ook kregen Eiko en Valéas een mooi kauwbeen van farmfood rawhide om hun tandjes te kuisen.
Onze tweede tussenstop was in Merelbeke. We brachten de dozen met het promotiemateriaal van zondag terug naar het Hachiko centrum en zouden ondertussen Valéas anti-trek-beleid opstarten. Zoals sommigen onder jullie weten, loopt Valéas graag op het uiteinde van zijn riem. In sommige omstandigheden doet hij dit niet en is hij poeslief terwijl in andere omstandigheden hij precies het liefst aan de overkant van de straat wil lopen. Door het gethesis stond het oefenen op een laag pitje daar we toch amper op uitstap gingen behalve de ontspannende wandelingen in het bos waar hij los loopt. Daar de straten van De Haan breed en bijna autovrij zijn, wou ik graag hier reeds goed kunnen oefenen. Volgende week zijn alle studenten terug in Leuven en zijn de straten en paden weer vol fietsers wat het oefenen niet zal vergemakkelijken. We vonden enkele oplossingen en ik kreeg een hele hoop tips waarmee ik aan de slag ben gegaan.

Vandaag, dinsdag, hebben we eigenlijk weinig gedaan. We maakten wel een lange wandeling in het dorp waarbij de tips van Caroline werden toegepast. Ik heb er goeie hoop in! Die blik van “ow, dat gaat hier niet lukken, remmen toe!” maakte me zo blij… We gaan nog véél oefenen, maar ik wéét dat we er gaan geraken.