Ondertussen…

Ondertussen volgen we lessen, werken we – weliswaar op een iets minder stressy tempo – verder aan onze thesis en genieten natuurlijk van het zalige weer! Daar ik niet van alles wat ondertussen gebeurd is, een lang verhaal wil maken, schrijf ik het maar in puntjes. Ik noem het “ondertussen”, een beetje zoals de “kortjes” van Kathleen op Verbeelding.org.

• Zondagmiddag ging het brandalarm af in ons gebouw doordat ergens iets was aangebakken. We namen echter het zekere voor het onzekere: sterke kotgenoot Jo nam me in zijn armen en droeg me via de brandtrap naar beneden. Anne-Catherine zou Valéas meenemen zodat hij niet voor Jo’s voeten zou lopen. Daar ik een beetje in paniek was, was Jasje ook nerveus en sleurde A-C keihard vooruit. Terwijl ik al buiten op een bankje in het zonnetje zat, huppelde hij een halve minuut later opgelucht naar me toe en plakte héél dicht tegen me: denk niet dat hij twijfelt tussen A-C en mij…
• Die namiddag hadden we de zon gezien. We gingen even wandelen in het park. As usual, kwamen we een bekende viervoeter tegen: Bentley was op stap met vrienden van zijn bazinnetje. Ben en Jasje konden even goed ravotten en verleidden zelfs een onbekende zwarte labrador om mee te crossen…
• Deze nacht om 2 uur ging het brandalarm opnieuw af: deze keer had een flauwe plezante een brandblusser leeggespoten in de trappenhal. Het fijne stof prikkelde blijkbaar de rookdetector. Tegen dat ik ietwat wakker was, wist men gelukkig al dat het vals alarm was. Buiten in pyjama zonder zon, dat zou ik iets minder prettig gevonden hebben… Doordat het fijn stof echter in de trappenhal bleef hangen, bleef het alarm afgaan: het systeem kan enkel gereset en dus niet afgezet worden.
  Valéas was helemaal niet nerveus deze keer. Zou hij het al gewoon zijn, bleef hij kalm omdat ik kalm bleef en geen intentie maakte om naar beneden te gaan “zonder hem” of was hij gewoon nog te slaperig zoals ik?
• Tijdens de les deze voormiddag keek Valéas superaandachtig naar de reportage die we te zien kregen. Ik moest me echt inhouden om niet in de lach te schieten! Zijn oortjes recht en kopje schuin, echt lief!
• En last but not least: deze middag deed Valéas helemaal alleen mijn jas uit! Niet de gestreepte winterjas maar de beige fleece tussenseizoen- en zomerjas die maandag uit de kast kwam omwille van het zalige weer. Daar die jas véél losser zit dan de winterjas, probeerde ik deze middag rustig of het misschien niet zou lukken. Het commando om te stoppen met trekken dat ik hem de voorbije maand had aangeleerd op aanraden van nazorgtrainster Caroline van Hachiko, kwam goed van pas: eens mijn eerste arm verlost was, kon ik hem met dat woordje duidelijk maken dat het écht genoeg was. Ik wist dat hij meteen zou stoppen waardoor ik niet bang was dat hij me omver zou trekken. Ook de tweede arm was snel verlost. Nadien duwde Valéas mijn jas spontaan in mijn handen! Nu nog een kapstok op mijn hoogte laten ophangen… En dit dagelijks oefenen natuurlijk!

Voila, dit waren de eerste “kortjes”! Goedgekeurd?
Ze zijn eigenlijk toch langer uitgevallen dan ik had voorzien…
Jaja, typisch Daphné, I know…