Terug uit het ziekenhuis!

Ik ben volledig goedgekeurd voor een jaar! Van de longfoto tot de spiertjes zijn ’stabiel’ of zelfs iets verbeterd tegenover vorig jaar. We gingen ook langs bij de sociaal assistente die me eigenlijk niet veel ‘nieuws’ kon aanbieden behalve voortdoen met de huidige aanvragen. De ergotherapeute zag ik nog nooit maar daar zal binnenkort – per mail – verandering in komen: het huidig kussen van mijn rolstoel is niet ideaal waardoor ik op zoek ben naar een nieuw, ik wil nog een ander soort tillift testen voor ooit later, etc.

Deze ochtend merkte ik trouwens dat Valéas ook zo’n knoppeke ‘ziekenhuis’ heeft, net als Eiko. Hij was gisteren al de hele dag erg rustig maar vooral deze morgen viel het me op: hij bleef rustig liggen terwijl hij hier op kot naar zijn staart loopt te happen terwijl hij rondjes draait. Superhond!

Hij heeft me wel bijna een hartstilstand bezorgd. Tussen de afspraken op het neuromusculair referentiecentrum in de namiddag en de start van het slaaponderzoek die nacht, ging Maarten ’s avonds nog met zijn fiets naar mijn kot om de valies die klaarstond op het bed op te pikken. Zoals zijn gastgezin me al had bevestigd, heeft Valéas een enorme drang om zijn ‘roedel’ bijeen te houden. Als ik bijvoorbeeld op stap ben met Maarten of mijn zus, houdt hij zowel mij als mijn compagnon in het oog. Indien wij een andere baan kiezen als de rest van het gezelschap, wordt hij helemaal ongerust: hij blijft zeker vijf minuten kijken waar de andere naartoe gaat en trekt in die richting.
Terwijl Maarten naar het kot zou doorrijden, ging ik hem nog even laten krossen op de weide vlak voor het rond punt voor gasthuisberg. De weide is niet volledig afgesloten maar hij moet echt al ongehoorzaam zijn om weg te raken en vele verbale verboden negeren. Toen Maarten vertrok, wou Valéas me precies meesleuren naar Maarten. Daar ik bleef stilstaan en even mijn zus opbelde, begon zijn protest. Hij haalde opnieuw zijn bekende ik-wil-iets-maar-het-kan-nu-niet-blaf boven voor tien minuten. Nadien was hij stil en had hij er zich – dacht ik – bij neergelegd. Hij moest nog even goed krossen om zijn energie kwijt te raken daar ik vermoedelijk niet voor de middag uit het ziekenhuis zou zijn.
Toen ik hem losmaakte en zei dat hij moest gaan plassen, ging hij er vandoor: zo snel mogelijk Maarten achterna. De eerste honderden meters waren autovrij, nadien honderd meters zeer autoluw, nadien de drukke Tervuursesteenweg… Ik verschoot, verbood het hem en riep hem terug bij me. Ik wist dat hij mijn claxon verder hoorde dan mijn stem, bleef ik die knop induwen. Toen hij reeds twintig seconden weg was, passeerde een fietser. ‘Is hij weggelopen?’, vroeg ze. ‘Nee hoor, hij komt wel terug!’, hoorde ik mezelf zeggen. Ik geloofde mezelf maar de vraag was of hij vroeg genoeg rechtsomkeer zou maken. Naar Caroline telefoneren had geen nut: zij kon me nu niet helpen. Nadat hij dertig seconden uit mijn zicht was verdwenen, kwam hij er ineens weer aangestormd! Hij had Maarten niet gevonden en had zich waarschijnlijk plots gerealiseerd dat ik niet volgde.
Nadat hij flink had geplast, kwam ineens een Rhodesian Ridgeback teefje met haar baasje aangewandeld. Ik was dolblij dat Davy en Valéas tien minuten met elkaar mochten dollen, hollen en rollen in het veld. Valéas’ gastgezin had me immers verteld dat spelen met andere honden het ideale middel was om hem enorm te vermoeien. En hij was vermoeid ja. Hij was rustig tot we het ziekenhuis verlaten hebben en ook nu slaapt hij alweer als een gouden roosje. Davy en haar baasje zien we binnenkort wel nog eens: ze wandelen namelijk ook regelmatig in ‘ons’ Arenbergpark…
Voor de rest gedroeg Valéas zich voortreffelijk, al nam hij merkelijk meer plaats in dan mijn klein oud teefje…

Ps: toen zijn drinkpot reeds was ingepakt, bleek meneer deze namiddag nog dorst te hebben – hij lustte het kraantjeswater niet. We moesten nog een tijdje wachten op ons ontslag van de dokter en hadden nadien nog een grote wandeling naar het kot voor de boeg: het zou nog lang duren voor hij zou kunnen drinken… Toen vond ik uit dat Valéas op commando uit mijn glas – gevuld met chaudfontaine zonder bubbels – kon drinken dat ik hem op mijn schootje aanbood! Bovendien kwijlde hij amper! Handige Valéas!